சங்கீதம் 1:1-3

1:1 துன்மார்க்கருடைய ஆலோசனையில் நடவாமலும், பாவிகளுடைய வழியில் நில்லாமலும், பரியாசக்காரர் உட்காரும் இடத்தில் உட்காராமலும்,
1:2 கர்த்தருடைய வேதத்தில் பிரியமாயிருந்து, இரவும் பகலும் அவருடைய வேதத்தில் தியானமாயிருக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான்.
1:3 அவன் நீர்க்கால்களின் ஓரமாய் நடப்பட்டு, தன் காலத்தில் தன் கனியைத் தந்து, இலையுதிராதிருக்கிற மரத்தைப்போலிருப்பான்; அவன் செய்வதெல்லாம் வாய்க்கும்.

மூன்றாவது வசனத்தின் ஆசீர்வாதங்கள் வேண்டுமென்றால், முதல் இரண்டு வசனங்களிலும் சொல்லப்பட்டிருக்கிற ஐந்து காரியங்களை செய்ய வேண்டும்.

1. துன்மார்க்கருடைய ஆலோசனை. இந்த உலகத்தின் காரியங்களுக்கு நாம் யாரை நம்புகிறோம்? இதோ, பிள்ளைகளுக்கு பரீட்சை முடியப்போகிறது. அடுத்து அவர்கள் என்ன படிக்க வேண்டும் என்று யாரிடம் ஆலோசனை கேட்கிறோம். எந்த தொழில் செய்யலாம், என்ன வியாபாரம் செய்யலாம் – எல்லாம் யாரிடம் கேட்கிறோம். யோசித்துப் பாருங்கள்.

2. பாவிகளுடைய வழி. இன்று அநேக கிறிஸ்தவர்கள் பாவ வாழ்க்கை வாழுகிறவர்களோடு ஒரு பிரச்னையும் இல்லாமல் வாழ்கிறார்கள். சினிமாவுக்குக் கூப்பிட்டால், உடனே கிளம்பு. இந்த நடிகர், அந்த நடிகை பற்றி பேசினால், சந்தோஷமாகப் பேசுவது. கேட்டால், இப்படி தான், கிறிஸ்துவின் அன்பைக் காட்ட முடியுமாம். கிறிஸ்துவின் அன்பு – கல்வாரி சிலுவையில் தம் கடைசி சொட்டு இரத்தத்தையே தந்த அன்பை, இப்படி காட்ட முடியாது. விலகு அவர்களுடைய வழியிலிருந்து.

3. பரியாசக்காரர் உட்காரும் இடம். பாவம் செய்துவிட்டு, அதைப் பற்றி குற்ற உணர்ச்சியே இல்லாமல், அதிலே பெருமை பாராட்டுகிற கூட்டத்தோடு நீங்கள் நேரடியாக உட்காரமல் இருக்கலாம்லானால், டிவியில், அல்லது இன்டர்நெட்டில், நீங்கள் யாரோடு உட்கார்ந்திருக்கிறீர்கள்?

4. கர்த்தருடைய வேதத்தில் பிரியம். கட்டாயத்தினால் அல்ல – பைபிள் படிக்காவிட்டால், நாள் முழுதும் பயமா இருக்கும் என்பதால் அல்ல; பழக்க தோஷத்தினால் அல்ல – சின்ன வயதில் இருந்தே படிச்சு பழகிட்டேன், படிக்காட்டி, ஒரு மாதிரி இருக்கும் என்பதால் அல்ல. கர்த்தருடைய வேதத்தில் பிரியமாயிருக்க வேண்டும்.

5. இரவும் பகலும் தியானம். நிறைய பேர் பைபிள் படித்து கொஞ்ச நேரத்திலேயே, என்ன படித்தோம் என்பதை மறந்து போவார்கள். தியானிக்க வேண்டும். அதை கர்த்தரிடத்தில் பேச வேண்டும். அவர் சொல்லும் விளக்கங்களைக் கேட்டுக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இப்படி எல்லாம் செய்யும்போது, 3-ஆம் வசனத்தில் இருக்கிற ஆசீர்வாதங்கள் நம்மை வந்தடையும். ஒருவேளை, நாம் நியாயப்பிரமாணத்திற்குள் இப்போது இல்லையே, இயேசுவை நேசிக்கிறேன். அது போதாதா என்று நீங்கள் கேட்கலாம். ஆனால் உண்மையாகவே இயேசுவை நீங்கள் நேசித்தால், இதை எல்லாம் நீங்களாகவே செய்வீர்கள். 3-ஆம் வசனத்தின் ஆசீர்வாதம் இல்லாவிட்டாலும் செய்வோம். ஆமென். இயேசு கிறிஸ்துவின் மேலுள்ள அன்பை, நம் செயல்களினால் காட்டுவோமா?

சங்கீதம் 1.1_3

Psalm 1:1-3

v.1 Blessed is the man who walks not in the counsel of the ungodly, nor stands in the path of sinners, nor sits in the seat of the scornful;
v.2 but his delight is in the law of the LORD, and in His law he meditates day and night.
v.3 He shall be like a tree planted by the rivers of water, that brings forth its fruit in its season, whose leaf also shall not wither; and whatever he does shall prosper.

It is easy to take verse 3 and say that the LORD is going to bless me thus. But the first two verses give 5 conditions to be met for this blessing.

  1. Walk not in the counsel of the ungodly. But today, it is common for Christians to rely on the counsel of non-believers, especially when it comes to matters of education, businesses and other worldly matters.
  2. Nor stand in the path of sinners. Of late, Christians accompany sinners to their sins, so that they could save some. You never know who will be touched, they say. But I know that you will be touched – by sin. For the Bible prohibits such a stand.
  3. Nor sit in the seat of the scornful. Those who proclaim their moral debauchery without any remorse or sense of guilt are scornful. Christians listen to all their stories and then finally condemn them. No, you are not supposed to sit with them. Probably you may not be sitting with them personally, per se, but what about in front of your TV sets and computer?
  4. Delight in the law of the LORD. A Christian who reads the Bible because he has to is not someone who delights in the law of the LORD. You read the Bible because it delights you. Are you reading the Bible like that?
  5. Meditate day and night. Now, how many remember the Bible portion that they read that morning? Not many. Because they do not meditate on His law.

And if we do these five things, we will receive the blessings of Jesus Christ. But we are not under the Law, you say. We have to follow Christ, that’s all needed from us, you may wonder. True. And look at the first two verses again. If you truly love Jesus Christ, these five things you will be doing yourself. You won’t even need the blessings in the third verse. So, do you love Jesus Christ? Then let us show our love by our deeds.

psalm-1-w-tree

1 Corinthians 15:16

And if Christ is not risen, your faith is futile; you are still in your sins!

Since Christ has risen, we are not in our sins. So, let us make sure we do not fall into sin again. Let us surrender our body, soul and spirit unto the LORD, so that the Risen LORD may protect by His power, till the day He returns.

1 Corinthians 15.16

1 கொரிந்தியர் 15:16

கிறிஸ்து எழுந்திராவிட்டால், உங்கள் விசுவாசம் வீணாயிருக்கும்; நீங்கள் இன்னும் உங்கள் பாவங்களில் இருப்பீர்கள்.

நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலை நினைவு கூர்ந்து கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிற இந்த நாட்களில், நாம் மறந்து விடக்கூடாது. கிறிஸ்து எழுந்திராவிட்டால், நாம் நம்முடைய பாவங்களிலே இருந்திருப்போம். ஆனால், அவர் உயிரோடு எழுந்துவிட்டார்; ஆகவே நாம் நம்முடைய பாவங்களில் இல்லை. அதற்காக சந்தோஷப்படும் அதே நேரத்தில், மீண்டும் அந்த பாவங்களுக்குத் திரும்பாதபடி, கர்த்தர் தாமே நம்முடைய ஆவி, ஆத்துமா, சரீரத்தைப் பாதுக்காக்கும்படி, அவரிடத்தில் பரிபூரணமாக அர்ப்பணிப்போமா?

1 கொரிந்தியர்.15_16

13. faith–It is not feeling

One of the biggest problems in the life of faith is not knowing the difference between faith and feelings. For example, we are worried about something, we come into the presence of the LORD, we pour our heart out, cry and pray. And immediately a peace envelops us and we are satisfied that we have faith and that the faith triumphed.

But we see in the world, when something goes wrong, someone is hurt deeply, they cry out loud. Why? Because it is cathartic and therapeutic; it unloads your burden and lightens your heart. And you feel a sense of calmness after that. But can we say that it is faith? Of course, not. It is the same way we feel calm after crying our heart out in prayer. The calmness is based on our feelings, and it is not faith.

When we say such things, it hurts many people. I am often asked: “So, what is wrong in that? What is wrong in thinking it is faith and receiving comfort for a little while?” And I am still being asked. The problem is people assume that I am trying to point a finger at them. No, no way. This is not to point a mistake on your part or blame you for anything. This is for our own goodness sake. Let me explain it using the Bible.

But let him ask in faith, with no doubting, for he who doubts is like a wave of the sea driven and tossed by the wind. For let not that man suppose that he will receive anything from the Lord. – James 1:6-7

James points out that when we ask something from God, we should have faith. If we doubt, then we will be like waves of sea that are tossed around by the wind. We all know what happens to waves when the wind is blowing hard. One moment, the wave reaches the top and the next moment, it crashes down. Again, it rises, only to fall again. And James says a man who is like that will not receive anything, anything at all, from God.

Now if we mistake our feelings as faith, we have a serious problem, for our feelings are affected by many factors. Even a small change in weather could affect our moods. We may be feeling well, but a sudden rain or a burning sun could dampen our feelings. Even the food we eat affects the way we feel. Some foods make us happy, while some of them make us drowsy. The songs we listen have profound effect on our feelings.

Now, imagine this. We are praying, and after the prayer, we feel we are doing good and our faith is as strong as it could be. This is when the wave goes up. Then something goes wrong, or the next day we wake up, and we are just feeling like today is not our day. Now the wave comes down. Then we pray a little more or some good news reaches, again we feel we are back to our faith and the wave goes up. Then we fall again. The cycle keeps going up and down. As a result, we do not receive anything from God. And finally we say: “Oh, even that day itself, I had a feeling deep inside me that this is not going to work.” This is the problem when we think the way we feel is faith.

So, let us make a decision this day. Let us not trust the way we feel, but let us strive for the true faith that depends solely on the immutable Word of God. Amen.

James 1.6_7

13. விசுவாசம்-உணர்ச்சிகள் அல்ல

அநேக நேரங்களில் நம்முடைய பிரச்னை என்னவென்றால், நம்முடைய உணர்ச்சிகளுக்கும், விசுவாசத்திற்கும் வித்தியாசம் தெரியாமல் போவது தான். ஒரு காரியத்திற்காக அழுது அழுது ஜெபம் பண்ணுகிறோம்; பண்ணின உடனே, மனம் சமாதானமாக இருக்கிறது. உடனே, அதை விசுவாசம் என்று நினைத்து திருப்தியாகி விடுவோம்.

உலகத்தில் பார்க்கிறோம். ஒரு துக்க காரியம் நடந்தால், வாய் விட்டு அழுகிறார்கள். ஏன்? அது அந்த துக்கத்தை, அந்த பாரத்தை இறக்கி வைக்க உதவுகிறது. வாய் விட்டு அழுத உடனே, ஒரு அமைதி நம்மை சூழ்ந்து கொள்ளும். அதனால் அதை விசுவாசம் என்று நினைக்க முடியுமா? அதேபோல நாம் கதறி அழுது ஜெபம் பண்ணும்போது, நமக்கு ஒரு சமாதானம் உண்டாகிறது. அது உணர்ச்சிகள் (ஃபீலிங்க்ஸ் – feelings) அடிப்படையில் ஏற்படுகிற ஒன்று. அது விசுவாசம் இல்லை.

இப்படி சொல்வது அநேகருக்கு கோபத்தை உண்டாக்கும். ஏன், அப்படி கொஞ்ச நேரம் நம்மை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டு, அது விசுவாசம் என்று நினைத்தால் தவறா என்று சண்டைக்கு வருவார்கள்; வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், இது உங்களைக் குற்றப்படுத்தவோ, இல்லை, உங்களுக்குள் ஒரு குறை இருக்கிறது என்று சொல்லவோ இல்லை. இது நம்முடைய நன்மைக்காகவே. எப்படி என்று வேத வசனத்தின் மூலம் சொல்கிறேன்.

ஆனாலும் அவன் எவ்வளவாகிலும் சந்தேகப்படாமல் விசுவாசத்தோடே கேட்கக்கடவன்; சந்தேகப்படுகிறவன் காற்றினால் அடிபட்டு அலைகிற கடலின் அலைக்கு ஒப்பாயிருக்கிறான்.  அப்படிப்பட்ட மனுஷன் தான் கர்த்தரிடத்தில் எதையாகிலும் பெறலாமென்று நினையாதிருப்பானாக. 
– யாக்கோபு 1:6-7

யாக்கோபு சொல்கிறார் – நாம் கேட்கும்போது விசுவாசத்தோடு கேட்கவேண்டும். சந்தேகப்படும்போது, நாம் காற்றினால் அடிபட்டு அலைகிற கடலின் அலை போலிருக்கிறோம். நமக்குத் தெரியும், காற்று வீசும்போது, அலைகள் மேலே போகும், உடனே கீழே வரும், மீண்டும் மேலே போகும், திரும்பவும் கீழே வரும். இது உலக நியதி. ஆனால் இப்படிப்பட்ட மனுஷன் கர்த்தரிடத்தில் இருந்து எதையாவது எப்படியாவது பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்று நினைக்கக் கூட கூடாது என்று யாக்கோபு சொல்கிறார்.

ஒருவேளை நாம் உணர்ச்சிகளை விசுவாசம் என்று நினைத்தால், இது தான் பிரச்னை. நம்முடைய உணர்ச்சிகள் மாறும். நாம் மனிதர்கள். எனவே, எந்த ஒரு சின்ன காரியம் கூட நம்முடைய உணர்ச்சிகளைப் பாதிக்கும். சிலருக்கு வெயில் காலத்தில் சோர்ந்து போவார்கள்; “டல்லா இருக்குது” என்று சொல்வார்கள். சிலருக்கு மழைக்காலத்தில் அப்படி இருக்கும். கொஞ்சம் சீதோஷண நிலைமை மாறினாலே, நம்முடைய உணர்ச்சிகள் மாறும். ஏன், நாம் சாப்பிடுகிற உணவு கூட நம் உணர்ச்சிகளைப் பாதிக்கும். கேட்கும் பாடல்கள் நம்மை பாதிக்கும். உற்சாகமான பாடல்களைக் கேட்கும்போது, உற்சாகமாக மேலே போகிறோம். துக்கமான பாடல்களைக் கேட்கும்போது, கீழே வந்து விடுகிறோம். கடல் அலைகள்போல மேலே போய், கீழே வருகிறோம்.

அப்பொழுது என்ன ஆகிறது? ஜெபம் பண்ணிவிட்டு உற்சாகமாய் இருக்கிறோம். உணர்ச்சிகள் அடிப்படையில் விசுவாசத்தை நினைக்கும்போது, ரொம்ப விசுவாசத்தோடு இருக்கிறதாக நினைக்கிறோம். அப்பொழுது நாம் கடல் அலை மேலே போவதுபோல போகிறோம். கொஞ்ச நேரம் கழித்தோ, மறுநாள் எழுந்திருக்கும்போதோ, “டல்லாக மனசு இருக்கிறது” என்று சொல்கிறோம். சோர்ந்து போகிறோம். இப்போது, கடல் அலைகள் கீழே விழுவதுபோல விழுந்து போகிறோம். பிறகு உற்சாகமான காரியங்கள் நடந்தால், மீண்டும் உற்சாகம். பிறகு மீண்டும் விழுகிறோம். இப்படியே மாறி, மாறி நடக்கும்போது, தேவனிடத்தில் இருந்து எதையுமே பெற்றுக்கொள்ள முடியாமல் போகிறது. அப்போது ஒரு வார்த்தை சொல்வோம்:“அன்னிக்கே எனக்கு மனசில ஒரு டவுட் (doubt) இருந்திச்சு. அதே மாதிரி ஆயிடுச்சு, பாரேன்.”

இன்றைக்குத் தீர்மானிப்போம் – நம்முடைய உணர்ச்சிகள் அடிப்படையில் அல்ல, தேவனுடைய வார்த்தையினால் உருவாக்கப்பட்ட உண்மையான விசுவாசத்தில் நாம் நிலைத்திருப்போம். ஆமென்.

யாக்கோபு 1.6_7