உபத்திரவத்திற்கு முன்…

நான் உபத்திரவப்படுவதற்கு முன் வழிதப்பி நடந்தேன்; இப்பொழுதோ உம்முடைய வார்த்தையைக் காத்து நடக்கிறேன். – சங்கீதம் 119:67

நான் வழிதப்பி நடந்தேன். இப்படி சொன்னாலே, இன்று கிறிஸ்தவ உலகம் கூட நம்மைத் தப்பாகப் பார்க்கும். ஏனென்றால், வழிதப்பி நடந்தேன் என்று சொன்னாலே, நாம் பிறரை ஏமாற்றி விட்டோம், திருடி விட்டோம், இச்சையோடு பிறரிடம் பழகினோம், விபசாரம் செய்து விட்டோம் என்று உலகத்தின் போக்கோடு மாத்திரம் பார்க்க நாம் பழகிக் கொண்டோம். ஆனால் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை என்பது இதைக் காட்டிலும் ஒரு மேலான தரம் உடையது.

உலகத்தின் பார்வையில் பாவம் என்று சொல்லப்படுகிற ஒன்றையும் நாம் செய்யாமல் இருக்கலாம். ஏன், இந்த உலகம் மெச்சிக்கொள்கிற காரியங்களை நாம் செய்து, உலகத்தால் பாராட்டப்படக் கூடிய ஒரு வாழ்க்கையைக்கூட நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம். ஆனாலும், நம்முடைய தேவனின் பார்வையில் நாம் வழிதப்பி நடக்கிறவர்களாக இருக்கலாம்.

ஏசாயா தீர்க்கதரிசி இதை அழகாக 53-ஆம் அதிகாரம், 6-ஆம்  வசனத்தில்  சொல்கிறார்.  நாம்  எல்லாரும்  வழிதப்பித் திரிந்தோம் என்று சொல்லிவிட்டு, அதற்கு  விளக்கமும்  தருகிறார். அவனவன் தன்தன் வழியிலே போனோம் என்று சொல்கிறார். தீய வழியில் போனோம் என்று சொல்லவில்லை, தன்தன் வழியிலே போனோம். மெய்யான வழியாகிய இயேசு கிறிஸ்துவை விட்டு, நம் சொந்த வழிகளிலே போனோம்.

சிற்சில வேளைகளில், நல்ல மேய்ப்பனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் குரலைக் கேட்டு, நம் தவறை உணர்ந்தவர்களாய்,, அவருடைய வழிக்குத் திரும்பி விடுகிறோம். ஆனால், சில நேரங்களில், நாம் போகும் பாதை நமக்குத் தவறாகத் தெரிவதில்லை; எல்லாரும் நாம் வாழ்கிற விதத்தைக் குறித்து பாராட்டிப் பேசுகிறார்கள். எல்லாம் நன்றாக வாய்த்துக்கொண்டிருக்கும் நேரத்தில், அதை எல்லாம் விட்டுவிட்டு, இயேசு கிறிஸ்துவின் பின்னே நடப்பது உலகத்தின் பார்வைக்கும், நம்முடைய பார்வைக்கும் கூட முட்டாள்த்தனமாகவேத் தெரியும். அந்த நேரங்களில், நம்முடைய பரம தகப்பன் தம்முடைய அன்பின் கரங்களால், நம்மை சற்று உபத்திரவத்திற்குள் நடத்தும்போது, நாம் அவருடைய வார்த்தையைக் காத்து நடக்கிறோம்.

பரலோக தகப்பனே, உம்முடைய அளவற்ற அன்புக்காக, கிருபைக்காக, நன்றி. நல்ல மேய்ப்பனாகிய இயேசு கிறிஸ்துவை எங்களுக்குத் தந்தாலே, உம்மை நன்றியோடு துதிக்கிறோம். எங்கள் வழிகளின் தவறுகளை நாங்கள் உணரும்படி, உம்முடைய அன்பினாலே, உபத்திரவங்களை எங்களுக்கு அனுமதித்தீரே, அதற்காகவும் நன்றி. இப்பொழுதோ நாங்கள் உம்முடைய வார்த்தைகளைக் காத்து நடக்கிறோம். நன்றி அப்பா. இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில், பிதாவே, ஆமென்.

சங்கீதம் 119_67

Before affliction…

Before I was afflicted I went astray, but now I obey Your word.- Psalm 119:67 (NIV)

I went astray. Often, it has a negative connotation. It means that we have chosen the evil paths of this world. We have become adulterers, liars, thieves and murderers, by the standard of this world. But, a Christian life has a higher standard. We may not do any of these things that are considered evil in the eyes of the world; actually we may be living a moral life, yet in the eyes of the Lord, we may have gone astray.

Isaiah 53:6 says, that each of us have gone astray and the prophet goes on to explain that – each of us turned to his own way. Now, nowhere it is said that our own ways are evil and immoral. But just simply that we turned to our own ways. We turned away from the Way, from Jesus Christ and we have gone astray.

Sometimes, we hear the voice of the Good Shepherd and realize that we have left His guidance and turn to His ways. But at times, we become strong headed, as in our eyes, there is nothing wrong in the way we are travelling; actually everyone is telling us how good we are and how we have chosen wisely. And, to abandon all that and to follow the voice of the Lord, actually, looks like foolish and we are worried about what others would say… and then the tender hands of our loving Father afflicts us in a sweet manner… now we obey His Word.

Oh, heavenly Father, thank You for Your infinite love and mercy. We thank You for giving us Jesus Christ, our Good Shepherd. We also thank You for Your loving hand that afflicted us, so we realize the folly of choosing our own ways over Your way. Now, we obey Your Word. Thank You. Through Your Son and our Saviour, Jesus Christ. Amen.

Psalm 119_67